Zorg voor veiligheid
dr. FE Visser, huisarts/AVG, geneesheer-directeur BOPZ
De wet BOPZ kent aan de functie van geneesheer-directeur een belangrijke rol toe. De NVAVG heeft al in 2001 gezorgd voor een model taakomschrijving voor deze functionaris en voor diens benoembaarheideisen.
De taken van de geneesheer-directeur zijn vrij uitgebreid en hebben niet alleen betrekking op een juiste administratie, waaronder dossiervoering, maar ook op een juiste toepassing van vrijheidsbeperkende maatregelen in de praktijk. Dat kan de geneesheer-directeur BOPZ natuurlijk meestal niet alleen, maar hij blijft uiteindelijk wel eindverantwoordelijk voor een goed BOPZ-beleid.
Niet alleen op papier moet de uitvoering goed geregeld zijn, maar ook in de praktijk.
De docent vertelt over een ernstig verlopend agressie-incident tussen twee cliënten. Het incident was mede het gevolg van het onjuist uitvoeren van vrijheidsbeperkende maatregelen.
Het incident is mede aanleiding geweest tot een vrij radicale wijziging in de manier waarop de BOPZ in de betreffende instelling wordt uitgevoerd.
Niet langer wordt alleen vertrouwd op papieren afspraken. Er is fors geïnvesteerd in een visietraject bij het middenkader van het personeel om werkelijk cliëntvolgende zorg te verlenen. Ook is een project gestart onder supervisie van Vilans. Een direct gevolg daarvan voor de uitvoering van de BOPZ is dat voor iedere cliënt intensief gezocht wordt naar mogelijkheden om met zo min mogelijk vrijheidsbeperkende maatregelen in de dagelijkse zorg uit te komen.
Dat lukt alleen als een BOPZ-beleid binnen de instelling gestoeld is op een gezamenlijke visie op zorg en dat alle medewerkers daarnaar handelen. Naast diegenen die de directe zorg verlenen, zijn ook de inbreng en verantwoordelijkheden van de directie, de ondersteunende administratieve diensten, het begeleidend personeel, de sociaal wetenschappelijke en de medische staven, maar ook van ouders en wettelijke vertegenwoordigers van eminent belang.
Een meetbaar resultaat van dit nieuwe beleid is dat het in twee jaar is gelukt om het aantal cliënten bij wie “afzonderen”wordt toegepast, terug te brengen van ruim 90 tot inmiddels 7.
